Beelden in de Week 2026

Deze twee weken doe ik wat ik dacht dat ik misschien wel nooit meer zou kunnen doen: twee weken weg met de camper. Met dank aan de kinderen, die dit mogelijk maken. Zweden zijn veel meer buitenmensen dan wij zijn. Het zit hier in de cultuur. In de wetgeving. De natuur is van iedereen: daarom ook mag je hier vrij kamperen, met inachtneming van bepaalde regels (100m van bebouwing, bijvoorbeeld). En voor zover ik kan nagaan gedragen ze zich ook buiten, in de natuur. Op campings heb je keukens met gaspitten en een magnetron, in het nationale park waar ik nu ben staan grote BBQ's - die op de foto zijn niet eens de enige. Gisteravond was ik er en toen was het goed bezet. Vanmorgen stond alles er weer schoon en gebruiksklaar bij. Je laat het achter zoals je het aantreft. Op de camping een grote verscheidenheid aan voertuigen, tenten, daktenten en meer. Ja, Zweden zijn graag buiten. Ik zou hier best kunnen wonen...

Na de lange vakantie stond deze week in het teken om het gewone leven weer op te pakken. Werk en familie zijn dan belangrijk. De kleinzoons lieten hun nieuwe zwembad zien hetgeen met dit weer echt een luxe is. De jongste natuurlijk nog dik “ingepakt” in zwemvest en met zwemband. Waterpret is nog leuker als opa nat gespat kan worden. Maar met de camera wel een beetje voorzichtig.

Er zijn momenten in een mensenleven die bepalend zijn voor hetgeen er volgt. Schoolkeuze is er zo één. Na de zesde klas van de lagere school heette dat toen, na groep 8 van de basisschool heet dat nu. Kleinzoon Bram verlaat vandaag de basisschool. Als modern overgangsritueel kiest de basisschool van Bram voor het 'uitvegen' van de leerlingen. De lagere groepen vormen een erehaag, achter elk groepje leerlingen uit groep 8 volgt een 'wegwezen nu' roepende leerkracht met een bezem. Morgen volgt dan nog de musical - waar ik 's avonds ook foto's ga maken. Bram - lachend, in het midden van de foto - gaat naar een school met extra aandacht voor sport. Dagelijks gaat hij straks met een busje van school naar voetbalstadion en weer terug. Hij is gescout als keeper. Ik ben erg benieuwd wat hem dat de komende jaren zal brengen.  

Wij waren al meerdere keren in Compiègne maar het kwam er nooit van om het monument “Clairière de l’Armistice” te bezoeken. Op 11 november 1918 werd hier in een restauratie-wagon de overgave van Duitsland getekend en de eerste wereldoorlog beëindigd. Tweeëntwintig jaar later, op 22 juni 1940, haalde Hitler de wagon van stal en liet op dezelfde plek, ter vernedering van het Franse volk, de overgave van Frankrijk tekenen. De wagon is later door de SS’ers verbrand en een replica staat nu in een mooi ingericht museum met veel stereografie foto’s. Zeker een bezoek waard.

De hele week ben ik al op pad in Duitsland om presentaties te bezoeken van nieuwe campermodellen - modeljaar 2027 dus. De leukste bijeenkomst is wel die van Pössl, een in Duitsland bijzonder populair merk. Pössl huurde een grindafgraving bij München af (in Haar), die overigens vrijdag tot 15u gewoon in bedrijf bleef. Maar wij - de Europese kampeerpers - mochten er toch gewoon rondrijden. Een 4x4 camper is tamelijk overbodig, maar wel leuk. Zelfs mijn Zweedse collega Stefan zei: "Het is onzin. Zelfs in Zweden mag je met een voertuig niet zomaar de natuur in." Maar leuk is het natuurlijk wel, een middagje crossen met diverse 4x4 campers. Ik reed verschillende modellen. En fotografeerde er meer. Tot mijn verbazing ben ik de enige kampeerjournalist uit Nederland.

Deze week verlieten wij de Pyreneeën en maken een tussenstop noordelijk van Cahors. Ruim veertig jaar geleden waren wij ook in die streek. Deze week lijdt heel Europa onder een extreme hittegolf en ook wij maken temperaturen mee van boven de veertig graden. Ons idee was om nog eens de grotten van Padirac te bezoeken. En met deze hitte is dan een omgeving met een temperatuur van dertien graden Celsius een verademing. De grotten zelf waren nog steeds zo indrukwekkend als toen. Op de foto de eerste afdeling die met de lift wordt gemaakt. Daarna een spectaculaire voet- en vaartocht door de grotten tot een niveau van ruim 100 meter onder de grond.

Het EKP is een iconisch gebouw in de binnenstad van Roosendaal, naast het spoor aan de Kade. In de jaren ’80 van de vorige eeuw is dit gebouw in gebruik genomen als Expeditie Knooppunt Post (EKP). Na jaren van leegstand komt het voormalig postgebouw langzaam maar zeker weer tot leven. Vanaf september 2025 is op de begane grond van het EKP het tijdelijke theater De Kring gevestigd. Tot maart 2027, als de hernieuwde Kring - dan volledig zelfvoorzienend als het om stroom en gas gaat! - in gebruik wordt genomen. Voor andere delen van het gebouw worden de mogelijkheden onderzocht voor studenten/starterswoningen en werkplekken voor startende, creatieve en duurzame ondernemers. Ook worden er plannen gemaakt om het gebouw aan de buitenkant te vergroenen en te voorzien van een groen dak. Het EKP wordt in de toekomst een unieke plek voor creativiteit, ondernemerschap en stedelijk wonen. Ik volgde in het gebouw twintig lessen kunstgeschiedenis. En vandaag was ik op het normaal niet toegankelijke ...